Lista dyskusyjna wspólnoty Dom na skale.
https://groups.google.com/.../dom_na_skale
Diakonia modlitwy
https://groups.google.com/.../dns-modlitewna

Nowa Ewangelizacja w dokumentach Kościoła

Katolickie Stowarzyszenie „Szkoła Nowej Ewangelizacji śś. Apostołów Piotra i Pawła”we Wrocławiu

Aneks do statutu

1. Dokumenty Kościoła na temat apostolstwa świeckich i nowej ewangelizacji
a. Dekret „Ad gentes divinitius”, Sobór Watykański II,
b. Adhortacja Apostolska „Evangelii Nuntiandi”, Paweł VI,
c. Adhortacja Apostolska „Chrstifideles Laici”, Jan Paweł II,
d. Encyklika „Redemptoris Missio”, Jan Paweł II,
e. List apostolski „Tertio Millenio Adveniente”, Jan Paweł II,
f. List apostolski „Novo Millenio Ineunte”, Jan Paweł II.


2. Magisterium Kościoła o nowej ewangelizacji - synteza nauczania (na podstawie opracowania: ks. Dr Waldemar Szlachetka, Poznań 2008),

 Papież Paweł VI w adhortacji apostolskiej „Evangelii nuntiandi” wskazał, że ewangelizacja to „zanoszenie Dobrej Nowiny do wszelkich kręgów rodzaju ludzkiego, aby przenikając je swą mocą od wewnątrz, tworzyła z nich nową ludzkość” (EN 18).
 Ojciec Święty Jan Paweł II wskazuje, że misja Chrystusa, która została powierzona Kościołowi, nie została jeszcze zakończona. Wprost przeciwnie, tak naprawdę jest dopiero u jego początku. Dlatego w jej służbie trzeba zaangażować wszystkie siły. „Mam wrażenie, że nadszedł moment zaangażowania wszystkich sił kościelnych w nową ewangelizację i misje wśród narodów. Nikt wierzący w Chrystusa, żadna instytucja Kościoła nie może się uchylić od tego najpoważniejszego obowiązku: głoszenia Chrystusa wszystkim ludziom”. (RM 3)
 Jan Paweł II na spotkaniu „ad limina” z Biskupami Polski powiedział, że niezastąpionym środkiem formacji apostolskiej świeckich są organizacje, stowarzyszenia i ruchy katolickie. Dzisiaj można mówić o „nowej epoce zrzeszeń w Kościele”1. Jest to nowy powiew Ducha Świętego w naszych czasach, na który trzeba się z wdzięcznością i nadzieją szeroko
otworzyć” (Jan Paweł II: Ad limina do Biskupów Polskich).
 W encyklice Redemptoris Misio 33 Jan Paweł II wskazuje najwyraźniej na nową ewangelizację jako jedną ze skrzydeł działalności Kościoła.

Misja Kościoła -> misje czyli "misja ad gentes" (w ścisłym sensie na teranach niechrześcijańskich),
                      -> „nowa ewangelizacja” albo „re-ewangelizacja” (na teranch gdzie chrzescijaństwo przeżywa kryzys),
                      -> Działalność duszpasterska (tam gdzie są i działają wspolnoty kościelne).

 Tak więc misja Chrystusa, która została powierzona Kościołowi, nie została ukończona. Wprost przeciwnie, tak naprawdę jest to dopiero początek i potrzeba zaangażowania w tę służbę wszelkich możliwych środków, jakimi Kościół dysponuje, z wykorzystaniem także osiągnięć współczesnej nauki i techniki. „Mam wrażenie, że nadszedł moment zaangażowania wszelkich kościelnych sił w nową ewangelizację i misje wśród narodów. Nikt wierzący w Chrystusa, żadna instytucja Kościoła nie może się uchylić od tego najpoważniejszego obowiązku: głoszenia Chrystusa wszystkim ludziom” (RM 3). Słowa te są jednoznaczne i bardzo radykalne, tak jak potrzebny jest radykalizm w ewangelizacji. Już wcześniej o takim radykalizmie pisał Paweł VI w Adhortacji apostolskiej Evangelii nuntiandi: „nakaz głoszenia Ewangelii wszystkim ludziom jest pierwszorzędnym i naturalnym
posłannictwem Kościoła [...]. Kościół jest dla ewangelizacji” (EN 14), a w jego centrum stoi Żywa Ewangelia – Jezus Chrystus. Różne dokumenty soborowe poruszają tematykę misyjną. 

Kościół, jak cały świat, stał się po Soborze areną wielkich zmian.

„Nowość” ewangelizacji -> Nowa ewangelizacja -> Nowa w zapale Nowa w metodach -> Nowa w swym wyrazie -> Ta  sama Ewangelia

 Paweł VI podaje trzy grupy ludzi, które swą troską winna objąć ewangelizacja: osoby, które nie znają Ewangelii, chrześcijanie o słabnącej wierze oraz ci, którzy nie są już chrześcijanami, ponieważ nie żyją zgodnie z Ewangelią. Pierwsze głoszenie Jezusa Chrystusa, zwane często „preewangelizacją”, to głoszenie Chrystusa, które kieruje się przede wszystkim do tych, którzy nigdy nie słyszeli o Dobrej Nowinie (por. EN 51). Drugą kategorię stanowią osoby odchodzące od wiary i Kościoła ze względu na szerzący się sekularyzm, który prowadzi do pomijania Boga w życiu człowieka, a nawet do Jego zaprzeczania. Pojawiają się nowe rodzaje
ateizmu – antropocentryczny, nie tyle abstrakcyjny i metafizyczny, ile programowy, pragmatyczny i wojujący. Wraz z tym sekularyzmem propaguje się w różnych postaciach cywilizację konsumpcyjną, tj. hedonizm podniesiony do rangi najwyższego dobra, wolę władzy i panowania oraz różnego typu dyskryminacje (por. EN 55). Trzecią kategorię stanowią niepraktykujący, którzy wyraźnie nie wyrzekli się swojego chrztu, ale pozostają na marginesie Kościoła i nie żyją według praw wiary. „Ateiści i niewierzący z jednej strony, a niepraktykujący z drugiej stwarzają poważną przeszkodę dla ewangelizacji. Pierwsi dlatego, że w pewien sposób odrzucają wiarę, nie są zdatni do przyjęcia nowego porządku i nowego znaczenia świata (...). Drudzy dlatego, że są obojętni, zajmują stanowisko poniekąd wrogie, właściwe tym, którzy myślą, że najlepiej wiedzą, jak ułożyć swoje sprawy, którzy twierdzą, że wszystko rozumieją, wszystkiego doświadczyli i nic im nie pozostaje już do wierzenia”(EN 56).

3. W adhortacji "Christifideles Laici"
 Kapłaństwo hierarchiczne wspierane jest tu na ziemi nieustannie poprzez kapłaństwo powszechne świeckich. Także oni uczestniczą w potrójnej funkcji Chrystusa. „Jako uczestnicy funkcji Chrystusa – Kapłana, Proroka i Króla, mają świeccy swój czynny udział w życiu działalności Kościoła. (...) Czerpiąc siły z czynnego udziału w życiu liturgicznym swojej wspólnoty, gorliwie uczestniczą w jej pracach apostolskich; pociągają do Kościoła ludzi trzymających się może z daleka od niego; współpracują usilnie w głoszeniu Słowa Bożego, zwłaszcza przez katechizację, oddając na usługi Kościoła swoją wiedzę fachową, usprawniają pracę duszpasterską, a także zarządzają dobrami kościelnymi” (CL 33). 
 Udział świeckich w potrójnej misji Chrystusa, dzięki ewangelizacji, umożliwia budowanie Kościoła jako wspólnoty wiary „wyznawanej przez przyjęcie Słowa Bożego, sprawowanej w sakramentach i przeżywanej w miłości” (CL 33). Nowa ewangelizacja adresowana jest do całych grup społecznych, które żyją w różnych sytuacjach, środowiskach i kulturach, by i tam ukształtować dojrzałe wspólnoty kościelne. Zaangażowanie świeckich w tworzenie tego typu wspólnot nie ma się wyrażać tylko w dawaniu chrześcijańskiego świadectwa, ale również przez „podejmowanie działań misyjnych wobec tych, którzy jeszcze nie wierzą, lub którzy nie żyją według wiary otrzymanej wraz z chrztem” (CL 34).